Vanaf mijn vijftiende speelde ik in Dames 1. Dat betekende niet af en toe een balletje slaan (ik was aanvaller), maar iedere week trainen, wedstrijden spelen en er gewoon staan. Jarenlang. Van mijn elfde tot mijn 29e was volleybal een vast onderdeel van mijn leven. Het gaf me niet alleen beweging, maar ook discipline, plezier, een team en een reden om iedere week weer te gaan.

Daarna kwamen tennis en andere sporten op mijn pad. En eerlijk is eerlijk: ik heb in de loop der jaren ook behoorlijk wat sportscholen gesponsord…. Soms fanatiek, soms wat minder. Want ook ik heb periodes gehad waarin bewegen naar de achtergrond verdween. Het leven werd drukker en sporten kwam niet altijd op de eerste plaats. Terwijl ik eigenlijk heel goed weet dat ik me beter voel wanneer ik beweeg.

De laatste tijd ben ik het weer opnieuw aan het ontdekken. Ik speel padel, wandel, en ben begonnen met krachttraining. Niet omdat ik ineens een fanatieke sporter moet worden, maar omdat ik weer wil ervaren wat bewegen met me doet. Sterker worden, energie krijgen, buiten zijn en lekkerder in mijn lijf zitten.

Ik weet hoe makkelijk het is om te denken: ik zou eigenlijk meer moeten bewegen. En hoe makkelijk het vervolgens toch niet gebeurt. Soms heb je geen nieuw trainingsschema nodig. Geen abonnement op de sportschool. Geen prestatiedoel.

Soms heb je gewoon iemand nodig die zegt: ‘Kom, we gaan!’

Daarom loop ik met je mee. Als stok achter de deur, als gezelschap of gewoon omdat samen naar buiten gaan net wat makkelijker is dan alleen.

Geen prestatie of moeten maar wel bewegen, buiten zijn en ondertussen ontdekken wat jou beweegt.

Ga je mee?